Jak zacząłem lubić Hiszpanię

Półwysep Iberyjski jest poza Chorwacją i Włochami jednym głównych kierunków wyjazdów wakacyjnych. Mniej więcej 15% osób wybiera się na wybrzeże Portugalskie, a cała reszta to turyści, którzy zdecydowali się odwiedzić wybrzeże bądź interior Hiszpanii. Każdy kto wybiera urlop na półwyspie Iberyjskim może liczyć na świetną pogodę, smaczną kuchnie, cudowne zdjecia oraz absolutny relaks. W pewien sposób podobieństwo kulturowe do Słowian, zapewnia że dobrze czujemy się wśród Hiszpanów i Portugalczyków.

Osoby z zacięciem lingwistycznym łatwo nauczą się języka hiszpańskiego. Jest to dla Nas język, który ma podobne zgłoski do naszego ojczystego języka, w związku z czym mamy łatwość nauczenia się go ze słuchu. Większość osób, które wracają z wyjazdów na półwysep Iberyjski wraca ze znajomością przynajmniej podstawowych zwrotów. Jednocześnie jest to język, który podobnie jak Rosyjski wydaje nam się być bardzo, energetyczny, taki kozacki.

Swoją przygodę z Hiszpanią rozpocząłem w 2000r. od podróży na zjazd do Barcelony. Było to jeszcze wtedy kiedy Hiszpania nie należała do Unii Europejskiej, więc możliwe było istnienie stref wolnocłowych. Strefa wolnocłowa była koło lotniska. Moi koledzy zaopatrywali się wtedy we wszystko np. aparaty fotograficzne, kamery wideo, sprzęt do wędkowania. Jak dla mnie fotografia w tamtych czasach to było ekskluzywne hobby i mnie akurat nie było na nie stać.

Niedoceniany przez masową turystykę, a jakże interesujący jest północno-zachodni rejon Hiszpanii. Galicja. Położony na wybrzeżu oceanu, szarpany przez mocne wichry, niezbyt urodzajny. W jego górzystym centrum zlokalizowane jest Santiago da Compostelo miejscowość, która już od średniowiecza była celem pielgrzymek wierzących. Miasto jakby zbudowane dookoła wielkiej Katedry. Obecnie bardzo przyjemne miejsce, którego nie warto pomijać w wakacyjnych planach.